« سَووشون » شکسته شده یا تلفظ محلّی «سیاوشان »است به معنای زاری کردن در سوگ سیاوش . از آنجا یی که شیرازی ها سیاوش را به فتح واو تلفظ می کنند بنا بر این تعزیه ی سیاوش هم سَووشون به فتح سین تلفظ می شود . امّا سووَشون هم غلط نیست چرا که در تهران این کلمه را سیاووش می گویند به ضمّ دو واو . امّا چون صحنه ی اصلی رمان در شیراز است و تعزیه ی سیاوش را هم تا مدّتها در ممسنی و بیشتر اتراق گاه های عشایر فارس بر پا می کرده اند و سَووشون می گفته اند ، غرض خود من هم همین تلفظ بوده است .
«برگرفته از یادنامه ی جلال آل احمد»
 

منبع   :ادبیات ناحیه 1زنجان