گفتمش باید بری نامم زیاد گفت آری می برم نامت زیاد
فرصت شیرازی
توضیح: زیاد در مصراع اول به معنای (بسیار) و در مصراع دوم ترکیب یافته از از+ یاد است. یعنی نامت را فراموش می کنم.
چند باشی بند سیم و بند زر
گر بریزی بحر را در کوزه ای
چند گنجد قسمت یک روزه ای
مولوی
قدح از دست مو افتاد و نشکست
نگهدارندهاش نیکو نگهداشت
و گرنه صد قدح نفتاده بشکست
باباطاهر
آن را که دل از عشق پر آتش باشد هر قصه که گوید همه دلکش باشد
تو قصه عاشقان همی کم می شنوی بشنو ، بشنو که قصه شان خوش باشد
*
شاها برِ تو به تحفه صد جان بردن کمتر بُوَد از زیره به کرمان بردن
لیکن دانی که رسم موران باشد پای ملخی نزد سلیمان بردن
*
خدای جهان را فراوان سپاس که گوهر سپردم به گوهر شناس
بداند چو از جان بدو بنگرد چه جان کنده ام تا که جان پرورد
نجم الدین رازی - مرصادالعباد
یوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِن سُوَءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللّهُ نَفْسَهُ وَاللّهُ رَؤُوفُ بِالْعِبَادِ ﴿۳۰﴾
روزى كه هر كسى آنچه كار نيك به جاى آورده و آنچه بدى مرتكب شده حاضر شده مى يابد و آرزو مىكند كاش ميان او و آن [كارهاى بد] فاصلهاى دور بود و خداوند شما را از [كيفر] خود مىترساند و [در عين حال] خدا به بندگان [خود] مهربان است (۳۰)
سوره آل عمران
*